NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dziękuję bardzo.
Ja to wezmę.
Najmocniej przepraszam, pozbieram.
Proszę. W porządku.
Cześć! Ja to wezmę.
Już.
PISMO URZĘDOWE: WEZWANIE DO SĄDU
OSKARŻONY O NIEOBYCZAJNE ZACHOWANIE
Spotkajmy się we wtorek.
Do ciebie.
Oddzwonię.
A ci znów to samo!
Co?
A może...
chciałabyś pracować dla mojej koleżanki w Londynie?
Dobrze.
Do widzenia.
Kurwa.
Chryste.
Pośredniczka będzie czekać
jeszcze tylko dziesięć minut, więc się pospiesz...
Co tu robisz?
Lisa prosiła, bym obejrzała mieszkanie, które tak ci się podoba.
To również moja przyjaciółka.
Wiem.
- Dziwnie mieszkać w śródmieściu. - Poczekaj, aż zobaczysz.
- Dostałaś wezwanie? - Tak.
Straciłam najlepszą asystentkę.
Ciężko będzie wyciągnąć tyle kasy,
nie wzbudzając podejrzeń.
Mam opłacić twoje publiczne cudzołóstwo?
Oddam ci w tygodniowych ratach.
W porządku. Możesz odpracować.
Mogę.
- Co to było? - To moja poza cymbała.
Tak sobie tylko tańczę. Ty pewnie też masz ochotę.
Prosto w ścianę
Impreza w południe?
Ja też chcę! To twoje urodziny!
To twoje urodziny, to twoje urodziny, to twoje urodziny
Dziwnie mieszkać w śródmieściu. To Trzydziesta Szósta?
Mogę mieć dla ciebie ciekawą propozycję.
Tak.
Reprezentuję znaną pisarkę dla młodzieży,
Shawnę Hess.
Mówiłem jej, jaki jesteś utalentowany.
Czytała twoją książkę.
Spodobała się jej. Chce się z tobą spotkać.
- Wspaniale! - Tak.
Zakłada nowe wydawnictwo...
Szuka nowych twarzy.
- Kapitalnie! - To świetna reklama.
Dzięki, że ją wyhaczyłeś.
To pewniak.
Można ciszej?
Nie musicie wciąż stękać.
Musimy, to zwiększa kontrolę.
- Nawet się nie słyszę. - Naprawdę?
Stękasz, jakbyś srał. Wysrałeś się już trzy tysiące razy!
Na kupie stękam inaczej.
- Przestań srać na korcie! - Ale jaką mam wtedy kontrolę.
Mówię serio!
Parę lat temu Shawna mieszkała z mężem i dziećmi w St. Louis.
Potem odniosła sukces i teraz żyje tak.
Ostrzegam, że to ekscentryczka.
Znam wielu bogatych pisarzy, którzy dziwnie się zachowują.
Ale nie tak. Żebyś tylko nie naśladował głosów...
- Max. - Tak?
Byłem na kolacji z Jonathanem Franzenem.
- Odmówił Oprah. - Jasne.
Ta babka zaprosiła Oprah na swój jacht, a ta była o niego zazdrosna.
- Oprah była o nią zazdrosna? - Ethan Turner.
- E.T. - Cześć.
Wsiadaj w koszyk i zasuwaj w kosmos, odlocie!
Miło cię poznać.
To, co stworzyłeś jest...
bardzo dobre.
- Dziękuję, jestem twoim wielbicielem. - Dziękuję bardzo.
- Jak się masz, Shawna? - Mój słodziutki.
Słodziutki.
Osobo, przynieś.
Mogę cię prosić o autografy?
Proszę o nie wszystkich, których poznaję.
Odwdzięczę się tym samym.
Jasna sprawa.
Byłbym zaszczycony,
gdybyś złożyła swój podpis...
na tym paragonie.
Nowy.
Mówiłem mu, żeby zostawił wszystkie twoje książki w moim biurze.
Wszystkie przeczytał i bardzo mu się podobały. Żebyś je widziała.
Pozaginane rogi, popękane grzbiety...
zaczytane na śmierć.
- Powinieneś był je przynieść. - A mówiłem!
- Dałeś ciała! - To prawda.
- Co z ciebie za agent? - Zły.
Tylko żartuję.
Słyszałam, że chcesz się sprawdzić w prozie dla młodzieży.
Jak najbardziej.
W tej chwili to najciekawsza dziedzina i dla czytelnika, i pisarza.
Wiesz co? Masz rację.
A wiesz, że chodzi głównie o czytelniczki?
- Słońce, chcesz wody z ogórków? - Nie, dziękuję, kochanie.
- To mój mąż, Sean. - Hej.
Sean i Shawna?
- Shawna i Sean. - Tak.
Naprawdę mam na imię Mark.
Mamy spotkanie, pa.
Wracaj do siebie.
Najważniejsze są dwie rzeczy: sutki i pośladki. On ma wszystkie trzy.
Moja proza przemawia do młodych kobiet,
ponieważ zawiera tak zwane „chwile w wannie”.
Co to takiego?
To chwila romantycznej tęsknoty, która sprawia,
że 14-latka chce się zamknąć w łazience,
zapalić świece i odkryć...
- Chwilę w wannie. - Kapuję!
- Naśladujesz głosy. - Rozumiem.
- Słyszysz? - Nie jest to...
styl prozy, do jakiego...
przywykłem. Ale zaintrygował mnie.
- Wybrnąłeś. - Sęk w tym...
Rzecz w tym, że 14-latka nie jest gotowa na prawdziwego faceta.
Podnieca ją wytwór własnej wyobraźni.
Dlatego do nowego wydawnictwa
chcę przyjąć zespół potworów,
stworów nocy.
Złych chłopaków z niespokojnych snów, tyle że w wersji do wanny.
Jasna sprawa.
Szukasz w nas potwora.
Tak. Nasze ciała to żywiciele wewnętrznej zmysłowej przyjemności.
Nie. Mówiąc w przenośni,
te potwory to nasze osobiste demony.
Ale seksowne demony.
Z dobrze rozwiniętą muskulaturą.
Nie. Demony naszego dzieciństwa, emocjonalnie upośledzone.
- Nuda! - Daj jej pieprzonego potwora.
Zrób... wiesz co.
Piękny króliczek. Dziękuję bardzo.
Seksowny!
Nie wiem, czy to gatunek dla ciebie.
Na pewno dla niego.
To mistrz prozy dla nastolatków.
Musi tylko przetrawić te pomysły, ale da radę.
Jest bardzo utalentowany.
Rzecz w tym, że nie mam czasu.
Rano lecę do Paryża, a potem do Afryki na safari,
bo mój sztywniaczek chce zobaczyć geparda.
Gepardy są szybkie!
Mógłbym przygotować coś na rano.
Świetny pomysł. Spotkajmy się...
- jutro przy śniadaniu. - O 7.30, Fogo de Chão.
Ten brazylijski steakhouse?
Churrascaria.
- Będą otwarci? - Otworzą się, kiedy im każę.
- Fogo de Chão Chão? - Tak.
Czas na imprezę.
- Tak! - To normalne.
Felix!
- Dziś wielki wieczór. - Ming Garden.
I pięć odcinków Układów.
Będzie bibka.
Fajnie, cieszę się.
Tyle się mówi o Układach, a ja nie mogę brać udziału.
Ostatnio?
Przepraszam, miałem wyłączyć dzwonek...
To Ethan, muszę odebrać.
- Zaraz wracam. - W porządku.
Cześć.
Spokojnie.
Nie panikuj. Wszystko będzie dobrze.
Spytam go.
Ethan strasznie się stresuje jutrzejszym deadline'em.
Mógłby wpaść i przedstawić mi kilka pomysłów?
Tak.
- Jesteś pewien? - Tak.
Jedzenia nam wystarczy.
Dziękuję. Zgodził się.
- Ale obejrzymy Układy? - Przychodź.
Jak się masz?
- Kapitalny pomysł! - O, super.
Przepraszam, możesz to podnieść?
Ja stanę tutaj.
- Nie porysujmy podłogi. - Do tyłu!
- Panele sporo kosztowały... - Do tytułu.
- Gdzie postawić? - Pracujemy tutaj.
Czy to...
Pchałem to chyba przez 20 przecznic.
Zero pomocnej dłoni. Pchałem i pchałem...
Co to za potrawa? Ale zapach.
- Częstuj się, mamy mnóstwo. - Dziękuję bardzo.
Bardzo dziękuję, skarbie.
Co was tak śmieszy?
To jeden z moich ulubionych lokali w Nowym Jorku.
Drinki są obłędne,
a ja jestem najmłodsza na sali.
- Wszyscy są tu zgrzybiali. - Prawda?
Basista się zaraz przewróci.
Zamówię nam drinki. Zwłaszcza ty się musisz napić.
Czuję się dobrze.
Masz chyba kłopoty z nową pracą?
Uwielbiam ją, jest super.
- Nie cierpię jej. - Jest straszna.
Marianne!
Skoro jej nienawidzisz, powinnaś ją rzucić. Życie jest krótkie.
Pracuję tam raptem tydzień, nie poddaję się łatwo.
Ja zawsze odchodzę po tygodniu.
Praca tymczasowa to nie to samo.
Z prac tymczasowych też mnie wciąż wywalają.
Czasami dobrze jest odejść.
Zwłaszcza gdy robisz coś, czego nienawidzisz.
Wiem, ale potrzebuję pieniędzy.
- Na co? - W porządku.
Nie chcę wam psuć wieczoru.
Napijmy się, posłuchajmy muzyki, bawmy się.
Dobra. Co pijesz? Ja stawiam.
Żadna z nas nie zapłaci.
Jeszcze potrafię być singielką.
- Machnęła warkoczem. - Walnęła mnie nim w twarz.
Dziękuję, że pozwoliłeś mi przyjść i zakłócić ci wieczór.
- Proszę. - Pierwszą książkę pisałem sam.
Całymi dniami.
Coś niesamowitego.
Tym razem muszę być w towarzystwie,
odbyć naradę.
Przepraszam, stało się.
Kluski tak mają.
Nie będzie ci wygodniej przy stole?
- Drakula. - Zapisz.
Seksowne atrybuty?
- Cycki? - Cycki Drakuli.
Jasne.
Zapełnimy pomysłami całą tablicę.
Jak za dawnych czasów.
- Prawda? - Jak w college’u.
Mówiłem ci, że pisaliśmy razem do momentu, aż ten gość stał się sławny?
- Ten gość! - Mówiłeś.
A mówiłem, jak napisaliśmy musical?
- Tak! - Monika Lewinsky: Musical!
O Boże.
Studenckie pisemka oszalały na naszym punkcie!
Może to znów by chwyciło?
- Chyba nie. - Myślisz?
- Na sukience plama - Rozdziewiczona dama
Nie mogą się przyznać,
bo mnie odwołają
- Kłamałeś o seksie - Nie uprawialiśmy seksu
- Oralny - To nie jest seks
- Spuściłeś się na sukienkę - Nie mieliśmy chusteczki
To nie jest seks, przepraszam pana Starra
- Nie stały mi cygara - Tak!
Odwołany
Odwołanie, sukienka
Odwołanie, cygaro
- Odwołany - Telefon
- Naprawdę lubiliście college. - Tak.
- To prawda. - Nieźle jak na nastolatków.
- A ten rap? - Pierwowzór Hamiltona.
Pewnie ktoś powiedział Moranowi,
a on od nas ściągnął.
- Był znacznie młodszy od nas. - Znacznie młodszy?
- Serio? - Uwierz mi.
Idę do łóżka, rano mam operację.
- Miło było cię widzieć, powodzenia. - Ciebie też. Powodzenia.
- W porządku. - Dziękuję. Śpij dobrze.
- Dziękuję. Najlepszego. - Polecam się.
- Pa. Dobranoc. - A co z tym?
- No co, trafisz? - Załatwię cię.
Co?
- To się nazywa obrona. - Piękna!
- Siódma. - Słucham?
Mam operację o siódmej.
Przepraszam.
- W porządku, jeszcze nie śpię. - Fajnie, że mówisz.
Ale idę do łóżka.
Będziemy cicho.
- Miłej zabawy. - Dzięki, będziemy cicho.
Dzięki. Czemu się ukłoniłem?
Z szacunku.
Na pewno to docenił.
Jeszcze po kolejce waszego najdroższego trunku.
- Kto chce kawior? - Ja.
Tak!
- Zatrzymałyście się tu w hotelu? - Przyjechałyśmy w interesach.
Jakich?
- Jestem modelką. - Naprawdę?
Opowiedz nam.
Opowiedz o swoim życiu i kraju.
W porządku...
Jestem modelką. A także piosenkarką.
Jesteśmy śpiewającymi modelkami.
Tak...
Jeśli głosy macie równie piękne jak figury,
to jesteśmy w tarapatach.
Dostanę 100 dolarów?
Jasne.
Sto.
Może być w dwóch...
pięćdziesiątkach?
Dziękuje. Co za cudowni mężczyźni.
Amerykanie!
- Pomysłowa piłka. - Tak!
- Jedziemy. - Zły anioł.
Może bardziej seksowny.
Robak.
Tego nie znam. Jaki robak?
Gigant, który wyjada bebechy.
- Co w tym seksownego? - Penetruje ciało.
To przecież ohyda. Jak tasiemiec. Nie da się posunąć tasiemca.
Striptizer Chippendale.
- Co w tym groźnego? - Konto bankowe, życiowe decyzje.
Widziałeś Magic Mike'a?
- Musimy obejrzeć Magic Mike’a. - Skupmy się.
Zaczyna nas ponosić.
Ona chce chwile w wannie i groźne potwory.
To się wzajemnie wyklucza.
Dziewczyna musi chcieć, żeby potwór ją posunął.
Ale potwory z definicji nie są seksowne.
Są paskudne, chcą cię zabić.
Jak się przy tym brandzlować? Nie idzie mi, Max.
- Nie nadaję się do tego. - Nadajesz.
Musimy tylko zbadać rynek.
Pogadać z nastolatką, jeszcze dziś.
Ale jak jej nie spłoszyć?
Zadzwońmy po Nicka, umawia się z nastolatkami.
Nie pieprzyłabym się z Frankensteinem.
A gdyby był seksowny?
- Jak Hemsworth, Channing Tatum. - Tak.
- Z nim bym się bzyknęła. - To nam pomaga.
- Bzyknęłabym się ze Stephenem Colbertem. - Co?
Przecież on jest najnormalniejszy na świecie.
Mówisz to ironicznie?
Czego dokładnie nie rozumiesz?
Przegięłaś.
- Nie pomagasz nam. - To pomoże.
- Co to? - Lek. Adderall.
Pomógł mi w egzaminach.
Witaj, szkoło.
Adderall pomarańczowy, viagra niebieska, nie bierz białego.
- Po co ci prochy? - A bo co?
Jest środek tygodnia, nie będziemy się szprycować.
Już nie ten wiek.
- Ile wziąłeś? - Trzy.
- Trzy tabletki? - Ta była trzecia.
Połowa dzieciaków to bierze. Nawet jej pięcioletnia siostra.
Przyrodnia?
Prosiłeś o radę, to ci ją daję.
- Wziąć prochy? - Tak.
Żebyś się skupił.
- Właśnie. - Dokładnie.
- Wziąłbym. - Weź je!
Weź narkotyki!
Zapisz!
Dzieciaki z klubu jako duszki!
- Myszy w strachu na wróble? - O, nie!
- Napalone roboty. - Napalone.
- Kapuję. - I co?
Seksowne potwory.
No co ty?
To posiekany adderall?
Nie, kokaina.
Serio? Wciągnąłem kokainę?
Masz talent, Max!
Więcej.
- Tak. - Właśnie tak!
- Czemu nie mam butów do stepowania? - A ja?
Pięćdziesiąt!
To bez sensu.
Myślałem, że na coś wpadliśmy.
Mam pomysł!
Zróbmy jak w Pięknym umyśle.
To się nie uda, mowy nie ma.
- Trzydzieści sekund. - Pięć minut!
Godzina.
To mi się podoba.
- Zostań... - Czekaj, czekaj.
Dajesz, dajesz.
Koniec!
To jak zakon w zakonie.
W oddali...
Siedem razy napisałem „wagina”.
Piętnaście sekund.
- Trzymaj się! - Zostań!
- Nie! - Zaczekajcie!
Wiem, co robić!
Dziękuję!
Piszecie sharpiem.
Czym?
To sharpie, niezmywalny marker.
Nie ma uczuć.
- Jest zaprogramowany na bzykanie! - Rano mam operację!
Kto to jest?
- Dwie minuty! - Dwie!
Wynocha!
Nie ma was!
Serio?
Jezu!
- Jest tu lekarz? - Chodźmy już.
A może mutant z nuklearnej zagłady?
- Zagłada, ciekawe. - Ale nuklearna!
Nie jestem do tego stworzony.
Co to są stwory nocy?
Nieważne, chodzi o ciebie!
Zdolni autorzy piszą o swoich doświadczeniach.
Jak Stephanie Meyers o wampirach,
które są symbolem jej tłumionej seksualności.
Susan Collins w Igrzyskach śmierci też pisze
o swoich doświadczeniach.
- Córki wojskowego. - L. Ron Howard chciał założyć sektę.
- L. Ron Hubbard. - Na 100% Howard.
Na 100% Hubbard.
Na 100% L. Ron Howard.
Sto procent.
Musimy sięgnąć głębiej.
- Do własnych doświadczeń. - Trzeba go złamać
- L. Ronem Howardem. - Nie wiem, co to znaczy!
Tak pisał L. Ron Howard w Dianetyce.
Użyj E-metra i zrób mu audyt.
Tyle wiesz o scjentologii, a nie pamiętasz nazwiska?
Czy on wynalazł scjentologię po Ognistym podmuchu i Apollo 13?
To był Ron Howard.
- O Boże... - Przestańcie.
- Ethan! - Co?
Jakim jesteś stworzeniem?
- Koniem? - Żona cię utrzymuje.
Codziennie się zamęcza, a ty jej nie pomagasz.
- Kim jesteś? - Nie wiem.
Cały dzień oglądam nudne mieszkania, załatwiam kobiece sprawy
i walę głową w mur,
by pojąć gatunek literacki nie na mój wiek!
Mam 40 lat. Albo odniosę sukces teraz, albo nigdy!
- Co chcesz zrobić? - Wrzeszczeć!
To wrzeszcz!
To nie był krzyk.
Nie krzyk. To było...
- To było wycie. - Tak.
- Wyłem? - Jesteś wilkiem?
- Psem. - Jesteś wilkiem?
- Zostańmy przy wilku. - Ta sama rodzina.
- Pozwól mi! - Jestem w części człowiekiem,
- w części wilkiem. - Jesteś wilkołakiem!
Mierzi mnie zła ludzkość.
Kiedy zachodzi słońce, budzi się we mnie bestia.
- Ludzka bestia! - Tak!
Włóczę się wtedy i biorę to, co jest moje!
- Seksowne! - Jestem wilkołakiem!
Uwolnij bestię!
Co to jest?
Czy to jest uszyte z jednego kawałka?
To peleryna Valentino.
Sprawia, że kobieta jeszcze szczęśliwa.
- Potrzebna ci taka. - Wcale nie.
Każda dama musi mieć pelerynę.
Fajnie, że ostatni wieczór spędziłyśmy razem.
- Ostatni? - Ostatni wieczór picia.
Jutro mnie sztucznie zapładniają, więc wszystko się zmieni.
- Co? - Tak!
Jutro? Czemu nic nie mówiłaś?
Było tak fajnie, że nie chciałam mówić o życiu.
- Czyli... - Jezu.
Wyjątkowo szybko się z tym uwinęliście.
A po co się guzdrać? Wiemy, czego chcemy.
Chcieliśmy tego od dawna, więc...
Tak.
Czyli pod koniec miesiąca możesz być w ciąży.
Masz rację, to faktycznie niedługo.
- Dasz mi macha? - Tak.
Muszę korzystać, póki mogę.
To...
wspaniała nowina, Świeżynko.
Przestaniesz mnie tak nazywać, kiedy zostanę mamą?
Nie. Zawsze będziesz Świeżynką.
Fantastycznie.
Jasmine naprawdę się stara, żeby przywrzeć do...
Dziękuję bardzo.
Żeby przywrzeć do Randalla.
- Co? - Ale... Shawna?
To historia miłosna jak z Szekspira,
osadzona we wczesnych neoklasycznych realiach.
Randala i Jasemine łączy nieszczęśliwe uczucie.
To nasz pomysł. Więc...
Tak? Okej. Nie ma was.
Dziękuję bardzo. Obrigado.
- Dziękuję bardzo. - Za mięso dziękuję.
- Pomysł z wilkołakiem jest świetny. - Tak. Dziękuję.
A co z chwilami w wannie?
- Jakimi chwilami? - Mamy takie.
Wiele o tym myśleliśmy.
Shawna, posłuchaj.
Shawna?
Nie słyszy.
Shawna?
Chyba uznała, że to nie my jesteśmy najważniejsi przy stole.
Przepraszam.
Chwile w wannie to twoja specjalność. To cała ty.
Twoja prawda. Moja prawda jest inna...
Jestem w części człowiekiem,
a w części wilkiem.
Upokorzonym przez nowoczesne społeczeństwo.
Ale nocą zrywam się z łańcucha
i robię, co chcę
i kiedy chcę.
Nie śpię.
Nie, to jest tak.
Gdy człowiek zamienia się w wilkołaka, wyrasta mu paskudna sierść.
- Za to ten jest seksowny. - To mi się podoba.
- Mnie też. - Nie za dużo sierści.
- Ma gładkie plecy. - Będzie widać ślady paznokci.
- Dobre! - Gładkie...
Co tu się dzieje?
Kim są ci ludzie i czemu lokal jest otwarty?
- Potem o tym pogadamy. - Bo to mój lokal.
- Jestem właścicielką franczyzy. - Trzy.
- Masz trzy lokale? - To co myślicie?
No? Co o tym myślisz?
Po adderallu mam wrażenie, że spadam.
- Przewróciłem się? - Nie.
Zawsze się tak dziwnie czuję.
- Nic ci nie jest. - Chcesz xanax?
Dość tabletek.
Nie będziesz się po nim bał duchów.
Świetna robota.
- Gratuluję. - Dziękuję!
Pójdziemy na całość,
będą gry, kostiumy, przebieranki. Podoba mi się.
Chłopaki? Zapakujcie resztę, dokończymy w samolocie.
Boże...
Dzień dobry.
Już nie śpisz? Jak było wczoraj?
Nudno.
Już tak wiele mnie nie łączy z przyjaciółkami z college’u.
Nie możesz się ze wszystkimi przyjaźnić.
To smutne, ale tak to jest.
Mamy wspaniałą rodzinę.
Tak, jestem.
Co chcesz na śniadanie?
Weźmiemy wszystko,
urządzamy ucztę dla czworga.
Tak.
- Dzień dobry. - Co na śniadanie?
Prawdziwa uczta!
Uczta!
Uciszcie się, podaję numer karty.
- Uczta! - Proszę!
- Chodź tu! - Uczta!
Napisy: Bartosz Luboń